पाठ ८३६: दीर्घकालीन पुनरावृत्ती प्रतिबंधक यंत्रणा आणि मन-शरीर संतुलन योजना स्थापित करणे

जवळच्या नात्यांमध्ये प्रामाणिकपणासाठी मर्यादांची आवश्यकता असते. तुम्ही किती बोलायचे हे निवडू शकता, आणि कोणत्या गोष्टी आठवण करून देणे उपयुक्त आहे व कोणत्या शब्दांमुळे त्यांना अधिक लाज वाटेल हे तुम्ही तुमच्या जोडीदाराला सांगू शकता. खरा आधार म्हणजे तुमच्यावर पाळत ठेवणे किंवा तुम्हाला नियंत्रित करणे नव्हे, तर एकत्र सावरण्यासाठी एक सुरक्षित वातावरण तयार करणे होय. "जवळच्या नात्यांमधील प्रामाणिकपणा आणि मर्यादा" या संदर्भात, तुम्ही स्वतःला तीन सौम्य प्रश्न विचारून सुरुवात करू शकता: सध्या माझ्या भावनांना सर्वाधिक चालना देणाऱ्या गोष्टी कोणत्या आहेत? मी कोणता सर्वात लहान पर्याय निवडू शकेन? स्वतःला अधिक दुखावल्याशिवाय मी स्वतःशी कसे बोलू शकेन? तुम्ही आजच्या या सरावाला स्वतःची परीक्षा किंवा स्वतःबद्दलचा न्याय न मानता, स्वतःची काळजी घेण्याचे एक छोटेसे कार्य समजू शकता. स्वतःसाठी एक कमी-अडथळ्याचे ध्येय निश्चित करा, जसे की केवळ एका आवेगाचे निरीक्षण करणे, त्याला फक्त दहा सेकंदांसाठी पुढे ढकलणे, फक्त एक वाक्य लिहिणे किंवा फक्त एक पर्यायी साधन तयार करणे. ध्येय जितके लहान असेल, तितके ते प्रत्यक्षात साध्य करणे सोपे असते; प्रत्येक वेळी तुम्ही ते साध्य करता, तेव्हा तुम्ही ते करू शकता याचा तुमच्याकडे अधिक पुरावा असेल. या प्रक्रियेदरम्यान तुम्हाला निराशा, लाज किंवा हार मानण्याची इच्छा झाल्यास, कृपया स्वतःवर टीका करण्याची घाई करू नका. या प्रतिक्रिया सामान्य आहेत आणि त्या सूचित करतात की तुम्ही तुमच्या जुन्या सवयीच्या मुळाशी पोहोचत आहात. तुम्ही थांबू शकता, पाण्याचा घोट घेऊ शकता, खांदे सैल सोडू शकता आणि स्वतःला सांगू शकता: 'आत्ता मला खूप त्रास होत आहे, पण हा क्षण पार करण्यासाठी मला स्वतःला इजा करून घेण्याची गरज नाही.' बदल सहसा सरळ रेषेत होत नाही. आज चांगले काम करणे आणि उद्या पुन्हा त्याच मार्गावर जाणे याचा अर्थ असा नाही की तुमचे पूर्वीचे सर्व प्रयत्न वाया गेले आहेत. प्रत्येक वेळी जेव्हा तुम्ही नव्याने सुरुवात करण्यास तयार असता, तेव्हा तुम्ही एका नवीन मार्गासाठी प्रशिक्षण घेत असता. निष्कर्ष काढण्यावर नव्हे, तर ठोस कृतींवर लक्ष केंद्रित करा. तुम्ही अशी व्यक्ती नाही जिला सुधारण्याची गरज आहे; तुम्ही अशी व्यक्ती आहात जी स्वतःची काळजी घ्यायला शिकत आहे. जेव्हा हे सर्व संपेल, तेव्हा स्वतःला एक सुखद शेवट द्या. तुमचे हात धुवा, तुमचे डेस्क व्यवस्थित करा, प्रगतीची एक छोटी नोंद लिहा किंवा पर्यायी साधने अशा ठिकाणी ठेवा जिथे ती उद्या सहज उपलब्ध होतील. तुमच्या शरीराला कळू द्या की तुम्ही आज काहीतरी केले आहे आणि ते पाहण्यासारखे आहे. हळू जाण्याचा अर्थ एकाच जागी थांबणे असा नाही; याचा अर्थ असा आहे की तुम्ही अखेरीस अशा प्रकारे पुढे जात आहात ज्यामुळे तुम्हाला इजा होत नाही. या छोट्या प्रयत्नांचा काळजीपूर्वक विचार करा; ते तुम्हाला तुमच्या शरीराविषयी सुरक्षिततेची भावना आणि तुमच्या जीवनावरील नियंत्रण हळूहळू परत मिळवण्यासाठी मदत करत आहेत. जोपर्यंत तुम्ही स्वतःला अधिक स्पष्टपणे पाहण्यास आणि तुमच्या शरीराचे थोडे अधिक संरक्षण करण्यास तयार आहात, तोपर्यंत बदल आधीच घडत आहे. आजचा दिवस परिपूर्ण असण्याची गरज नाही; केवळ सुरुवात करण्याची इच्छा असणे हेच खूप चांगले आहे. लक्षात ठेवा, छोटे सराव हे केवळ औपचारिकता नसतात; ते तुमच्या मज्जासंस्थेला पुन्हा शिकण्याची संधी देत असतात. आज फक्त थोडा जास्त वेळ थांबणे, तुमच्या शरीराचे थोडे अधिक संरक्षण करणे, हे आवेगाच्या आहारी पूर्णपणे वाहून जाण्यापेक्षा ध्येयाच्या एक पाऊल जवळ आहे.