பாடம் 444: ஒரு நோய்ப் பரவலுக்கு முன் "ஆறுதல் மண்டலத்தை" வடிவமைப்பது எப்படி“

இன்று, "உணர்ச்சிப் பெருக்கிற்கு முன் ஒரு 'அமைதி மண்டலத்தை' எப்படி உருவாக்குவது" என்ற தலைப்புடன் நான் உங்களை மென்மையாக அணுக விரும்புகிறேன். அமைதி மண்டலம் என்பது தப்பிப்பது அல்லது தண்டனைக்காக உங்களைத் தனிமைப்படுத்திக் கொள்வது அல்ல; அது உங்கள் உணர்ச்சிகளுக்கு ஒரு பாதுகாப்பான புகலிடத்தை அளிப்பதாகும். அது ஒரு நாற்காலி, ஒரு குவளை தண்ணீர், காது அடைப்பான்கள், ஒரு போர்வை அல்லது முன்பே எழுதப்பட்ட ஒரு நினைவூட்டலாக இருக்கலாம். முதலில், உங்கள் பாதங்களை மெதுவாகத் தரையில் வைத்து, நீங்கள் வசதியாக அமரக்கூடிய ஓர் இடத்தைக் கண்டறியுங்கள். உடனடியாக உங்கள் தோள்களைத் தளர்த்த வேண்டாம்; அவை முன்பை விடச் சற்றுத் தாழ்வாக இருக்க அனுமதித்தால் போதும். உங்கள் கைகளை மார்பிலோ அல்லது வயிற்றிலோ வைத்து, உங்கள் சுவாசத்தைக் கவனிக்கலாம். இங்கே எந்தத் தேர்வும் இல்லை, நீங்கள் உடனடியாகக் குணமடைய வேண்டும் என்று யாரும் கோரவில்லை. உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பின் வலி பெரும்பாலும் உணர்ச்சிப் பெருக்கின் தருணத்தையும் தாண்டி நீடிக்கிறது; அது வருத்தம், அவமானம் மற்றும் அதன் பிறகு மீண்டும் உறவுகளைப் பாதித்துவிடுவோமோ என்ற பயத்தையும் உள்ளடக்கியது. தயவுசெய்து இப்போதைக்குத் தீர்ப்புகளை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, உங்களை ஒரு மென்மையான கண்ணோட்டத்தில் பாருங்கள்: நான் கற்றுக்கொள்கிறேன்; நான் உடைந்து போகவில்லை; எனக்கு ஒரு பாதுகாப்பான அணுகுமுறை மட்டுமே தேவை. அடுத்து, ஒரு சிறிய பயிற்சியை முயற்சி செய்யுங்கள். முதலில், மிகச் சமீபத்திய இதே போன்ற சூழ்நிலையை எழுதுங்கள். அது நீளமாக இருக்க வேண்டியதில்லை; என்ன நடந்தது என்பதை விவரித்தால் போதும். இரண்டாவதாக, மார்பு இறுக்கம், வயிறு கனமாக இருப்பது, உள்ளங்கைகள் சூடாக இருப்பது, வேகமான சுவாசம், அல்லது தப்பித்து ஓடவோ பதிலடி கொடுக்கவோ தோன்றும் ஆசை போன்ற ஆரம்பகால உடல் அறிகுறிகளை எழுதுங்கள். மூன்றாவதாக, அந்தத் தருணத்தில் மனதில் தோன்றும் மிக வலிமையான எண்ணத்தையும், அதற்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் சாத்தியமான தேவைகளையும் எழுதுங்கள். இந்தப் பயிற்சியை முடித்த பிறகு, உங்களுக்கு நீங்களே ஒரு எளிய செயலைச் செய்துகொள்ளுங்கள்: தண்ணீர் குடியுங்கள், மூன்று நிமிடங்களுக்கு அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறுங்கள், உங்கள் கைபேசியைக் கீழே வையுங்கள், அமைதியான இசையைக் கேளுங்கள், அல்லது நீங்கள் நம்பும் ஒருவரிடம் உங்களுக்கு ஒரு இடைவெளி தேவை என்று சொல்லுங்கள். இன்றைய பயிற்சியை நீங்கள் ஒரு மென்மையான தினசரி சடங்கிலும் இணைத்துக்கொள்ளலாம். ஒரு காகிதத்தை எடுத்து, அதில் தூண்டுதல் (trigger), உடல் (body), எண்ணம் (thought), தேவை (need), மற்றும் செயல் (action) ஆகிய ஐந்து வார்த்தைகளை எழுதுங்கள். ஒவ்வொரு வார்த்தைக்குப் பிறகும் ஒன்று அல்லது இரண்டு வாக்கியங்களை மட்டும் எழுதுங்கள். அந்தக் காகிதத்தை உங்களை நீங்களே விமர்சிக்கும் இடமாக மாற்றாதீர்கள்; அது உங்கள் நடத்தை முறைகளைக் காண உங்களுக்கு உதவும் ஒரு வழி மட்டுமே. உங்களுக்காக ஒரு சிறிய மீள் தொடக்கக் கருவித் தொகுப்பைத் தயார் செய்யுங்கள்: ஒரு குவளை வெந்நீர், ஒரு அமைதியான மூலை, ஒரு இடைநிறுத்தச் சொற்றொடர், நீங்கள் தொடர்பு கொள்ளக்கூடிய ஒருவர், மற்றும் உங்கள் உடலின் வேகத்தைக் குறைப்பதற்கான ஒரு செயல். உணர்ச்சிகள் பொங்கி எழும்போது, நீங்கள் உடனடியாக எல்லா தீர்வுகளையும் கண்டுபிடிக்க வேண்டியதில்லை; இந்த மீள்சீரமைப்புப் பெட்டியைத் திறந்து, மிக எளிய படிநிலையைப் பின்பற்றினால் போதும். படிப்படியாக, நீங்கள் உணர்ச்சிகளால் மட்டும் உந்தப்படவில்லை என்பதையும், உங்களை நீங்களே மெதுவாகப் பின்வாங்கிக் கொள்ள முடியும் என்பதையும் காண்பீர்கள். நினைவில் கொள்ளுங்கள், மென்மை என்பது தீங்கை அனுமதிப்பதோ, மாற்றத்தைக் கைவிடுவதோ அல்ல. மென்மை என்பது, நீங்கள் ஒரு கடினமான காலத்தைக் கடந்துள்ளீர்கள் என்பதை ஒப்புக்கொள்வதும், அடுத்த முறைக்குத் தெளிவான மற்றும் பாதுகாப்பான தேர்வுகளைத் தயார் செய்யத் தயாராக இருப்பதும் ஆகும். இன்று நீங்கள் சிறிதளவே சாதித்தாலும், அதுவும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும். இந்தப் பாதையில் மெதுவாகப் பயணிக்க முடியும் என்று நம்புங்கள். உங்கள் உணர்ச்சிகள் ஏற்கனவே மிகவும் அதிகமாக இருந்தால், நீங்கள் இந்தப் பயிற்சியை நிறுத்தலாம். முதல் முறையிலேயே முழுமையை அடைவது முக்கியமல்ல, மாறாக உணர்ச்சிப் பொங்குதல்கள் மற்றும் அடக்குமுறைக்கு அப்பால் ஒரு மூன்றாவது வழி இருக்கிறது என்பதை உடலுக்குப் படிப்படியாக உணர்த்துவதே உண்மையாக முக்கியமானது. நீங்கள் உரையாடலைத் தள்ளிப்போடலாம், விளக்கங்களைத் தள்ளிப்போடலாம், சரிசெய்தல்களைத் தள்ளிப்போடலாம். உடனடித் தெளிவுபடுத்தலை விடப் பாதுகாப்பு எப்போதும் மிக முக்கியமானது. உங்களுக்கு நீங்களே தீங்கு விளைவிக்கவோ, மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கவோ தூண்டுதல்கள் ஏற்பட்டால், குழப்பமடைந்தால், அல்லது பாதுகாப்பற்றதாக உணர்ந்தால், உடனடியாக நம்பகமான நபர், நிபுணர் அல்லது உள்ளூர் அவசரகால உதவிகளைத் தொடர்பு கொள்ளுங்கள். சத்தமாகப் படித்த பிறகு, ஒரே ஒரு வாக்கியம் எழுதுங்கள்: அடுத்த முறை நான் உணர்ச்சி ரீதியாகப் பெரும் சுமைக்கு ஆளாகும்போது, முதலில் என்னைக் கவனித்துக் கொள்ள நான் எப்படித் தயாராக இருப்பேன்?